Astrologia horarna i elekcyjna

Krystyna Konaszewska-Rymarkiewicz

Opis książki: Astrologia horarna i elekcyjna

Wielotomowy, najobszerniejszy w polskiej literaturze podręcznik astrologii, przeznaczony zarówno dla początkujących jak i zaawansowanych. Napisany przez Polaka, wybitnego astrologa dr Krystynę Konaszewską-Rymarkiewicz. W rzetelny i wyczerpujący sposób przybliża każdemu współczesny poziom tej królewskiej wiedzy, tradycjami sięgającej tysiącleci. Polskie korzenie astrologii przedwojennej aż do współczesnej astropsychologii. Tom szósty -

"Astrologia horarna i elekcyjna" to niesłychanie ciekawy dział astrologii odpowiadający na konkretne pytania, co do wyboru podjęcia jakichś działań.Fragment:CZYM JEST ASTROLOGIA HORARNA?

Słowo - "horarna" jest spolszczeniem łacińskiego wyrazu "hora" = godzina. Zatem astrologia horarna to inaczej - astrologia godzinowa.
Astrologia horarna - jest jedną z najstarszych gałęzi astrologii - "sztuką", która stara się odpowiedzieć na konkretnie postawione pytanie w oparciu o horoskop horarny obliczony na moment "urodzin" pytania.
Od zarania dziejów ludzie interesowali się swą przyszłością, jak i poszukiwali odpowiedzi na nurtujące ich pytania nie tylko z zakresu spraw filozoficznych, duchowych, ale przede wszystkim dotyczących ich losów, przyszłości, możliwości realizacji różnych życiowych planów, jak również odnoszących się do spraw i zdarzeń codziennych. Wachlarz pytań, na które astrologia horarna stara się odpowiedzieć jest nieograniczony - jednak pod warunkiem, że pytanie będzie sformułowane krótko i jasno.

Antyczna i starożytna astrologia horarna wprowadziła wiele reguł i terminów do oceny horoskopu horarnego, które obowiązują do dziś i są całkowicie odmienne od znanych nam reguł obowiązujących przy interpretacji horoskopów natalnych poszczególnych osób. Na przestrzeni wieków wielu astrologów zajmowało się tą dziedziną, z których trzech wniosło niepodważalny wkład w rozwój tej gałęzi astrologii.
Pierwszym - który poważnie zajął się zebraniem i uporządkowaniem wszystkich dostępnych reguł obowiązujących w astrologii horarnej był żyjący w I w. n.e. astrolog - z pochodzenia Greko-Egipcjanin - Dorotheus. Napisał podręcznik astrologii, w którym zawarł rozdział poświęcony "pytaniom". Odpowiedzi na nie opracował w oparciu o obowiązujące reguły i opatrzył je uwagami wynikającymi z własnych doświadczeń. Był to pierwszy podręcznik, po który sięgali późniejsi astrolodzy, m.in. Bonatus i Lilly.

Drugim - był Guido Bonatus (lub Bonatti) - włoski astrolog żyjący w XIII w. n.e. W 1230 r. studiował w Bolonii. Był autorem "Liber Astronomicus" - bardzo popularnego wówczas podręcznika, w którym zawarł wiele własnych spostrzeżeń i reguł dotyczących astrologii horarnej. Podręcznik ten został w późniejszych wiekach przetłumaczony z łaciny na angielski przez Henry Coley"a na życzenie Williama Lilly i wydany przez Lilly"ego w r. 1675. Trzecim astrologiem był w/w - żyjący w XVII w. n.e. - wielki prognostyk angielski - Wiliam Lilly - urodzony w maju 1602 r. w Diseworth (w pobliżu Derby). Studia astrologiczne zaczął w 1632 r., a już w r. 1640 stał się aktywnym nauczycielem astrologii - w tym horarnej.

Jego praca "Christian Astrology" wydana w r. 1647 - jest do dziś uznanym, klasycznym podręcznikiem astrologii, po który sięgają XX-wieczni astrolodzy, m.in. Marc Edmund Jones. To Lilly oświadczył, że "...jeżeli dana osoba pyta o jakieś zagadnienie, ponieważ ma wątpliwości co do jego wyników... poleć jej, aby zanotowała godzinę i minutę, kiedy pierwszy raz o nim pomyślała, a wątpliwości osoby będą natychmiast rozwiane".
Z kolei Jones sformułował to dokładniej: "...Jeżeli osoba zgłosi się do astrologa, należy horoskop horarny obliczyć na ścisły czas, kiedy astrolog pierwszy raz rozmawiał z nią. Jeżeli otrzymał list z pytaniem - horoskop oblicza się na moment, kiedy pierwszy raz przeczytał i zrozumiał pytanie."

Z powyższego wynika, że podstawowym problemem dla obliczenia horoskopu horarnego jest wyznaczenie dokładnego czasu - co do minuty - w którym postawiono pytanie.

Współcześni astrolodzy, którzy wnieśli niemały wkład w tę dziedzinę dzięki odpowiednim publikacjom, to m.in. Marc Edmund Jones (publikacja z 1943 r.), Barbara Watters (1973), Sylvia Delong (1980), Derek Appelby (1985), Olivia Barclay (1990) i inni.

Autor: