Astrologia

Krystyna Konaszewska-Rymarkiewicz

Opis książki: Astrologia

Wielotomowy, najobszerniejszy w polskiej literaturze podręcznik astrologii, przeznaczony zarówno dla początkujących jak i zaawansowanych. Napisany przez Polaka, wybitnego astrologa dr Krystynę Konaszewską-Rymarkiewicz. W rzetelny i wyczerpujący sposób przybliża każdemu współczesny poziom tej królewskiej wiedzy, tradycjami sięgającej tysiącleci. Polskie korzenie astrologii przedwojennej aż do współczesnej astropsychologii.

Tom siódmy wprowadza nas w świat cykli astrologicznych. Oprócz naturalnych rytmów dnia i nocy, wzrastania i obumierania czy pór roku, istnieją w naszym życiu powtarzające się impulsy, które szczególnie jaskrawie możemy uświadomić właśnie dzięki astrologii harmonicznej.
Fragment:Astrologia harmoniczna - popularnie zwana HARMONIKAMI - to odmienna od tradycyjnej - metoda obliczania i interpretacji horoskopu.
KAŻDY HOROSKOP NATALNY MOŻE BYĆ ROZPISANY NA CAŁY SZEREG HOROSKOPÓW HARMONICZNYCH, zaś każdy z horoskopów harmonicznych POKAZUJE OSOBOWOŚĆ człowieka w zupełnie NOWYM ŚWIETLE, jak i ODMIENNE ASPEKTY PERCEPCJI RZECZYWISTOŚCI.
Aby otrzymać CIĄG HOROSKOPÓW HARMONICZNYCH, całe KOŁO ZODIAKALNE DZIELI SIĘ KOLEJNO PRZEZ NATURALNE LICZBY CAŁKOWITE: 1, 2, 3, 4, 5, itd. otrzymując horoskopy harmoniczne określane jako: 1 Harmoniczny, 2 Harmoniczny = 2H (w skrócie), 3 Harmoniczny = 3H itp.

Horoskopy harmoniczne nie wnoszą NOWYCH ZASAD do astrologii, a jedynie rozszerzają dziedzinę ZNANYCH, przede wszystkim prowadzą do rozszerzenia TRADYCYJNEJ KONCEPCJI ASPEKTÓW. Dzięki tej metodzie uzyskuje się dużo głębszą INFORMACJĘ o danej osobie.

Technika stosowania podziałów harmonicznych była przez wieki i jest używana do dziś w astrologii hinduskiej dla wszelkiego rodzaju predykcji, "harmoniki" mają więc swe korzenie w tradycyjnej astrologii Wschodu.
Na Zachodzie - teorię harmonicznych horoskopów przewidywał już Pitagoras (ok. 572-497 p.n.e.), gr. matematyk i filozof z Samos, m.in. twórca początków "teorii liczb" i koncepcji harmonii Kosmosu. Znane jest jego powiedzenie, że "...liczba jest istotą wszelkich rzeczy". Podział koła zodiakalnego - 360° przez kolejne liczby naturalne wiąże się również z głębokim rozumieniem znaczenia tych liczb, zatem sięga również do numerologii. Zagadnienie podziałów harmonicznych "pchnął" do przodu również Johannes Kepler (1571-1630), niemiecki astronom i matematyk zajmujący się również astrologią (na podstawie jego obserwacji opracowano m.in. tablice ruchów planet "Tabulae Rodolfinae" - odpowiednik dzisiejszych efemeryd; odkrył eliptyczny kształt orbit planetarnych, co przedstawił w swej "Astronomia nova"; opisał związki między odległościami i okresami obiegu planet zawarte w pracy - "Harmonices mundi") poprzez swą teorię aspektów i wprowadzenie serii kwintyli, która współcześnie koresponduje z 5 Harmoniczną.

Koncepcję tę rozwinął prawdopodobnie w r. 1930 szwajcarski astrolog Karl Krafft, który użył określenia "harmoniki" dla falowych wzorów, zaobserwowanych podczas swych badań statystycznych nad długowiecznością, chorobami, talentami i ich efektami. Interesującym jest fakt, że termin ten został zupełnie niezależnie użyty przez badaczy liczb. Z kolei amerykański inż. John Nelson - prowadzący badania nad krótkimi falami radiowymi i który nie uważał się za astrologa, stwierdził, że istnieje związek między aspektami konfiguracji planet - a zaburzeniami w przepływie krótkich fal radiowych. Aspekty grup planet nazwał "równoczesnymi wielokrotnymi harmonikami". Astrolog Theodor Landscheid, który głównie interesował się zagadnieniem galaktyk (przyrównywał naszą Galaktykę do żyjącego organizmu), użył terminu "harmoniki" dla określenia małych aspektów między planetami zewnętrznymi, które wiązał z okresami "słonecznej aktywności".
Teorię "harmoników" w pełni rozwinął angielski astrolog - John Addey (urodzony 15 czerwca 1920 r. w Barnsley; Yorkshire w Anglii). W latach 1956/57 w swych studiach nad przypadkami długowieczności i polio dał podwaliny "falowej teorii" w astrologii. Przez lata jego własnych eksperymentów i obserwacji, jak i analizy statystycznych prac innych jak: Donald Bradley, R. C. Firebrace czy Michel Gauquelin doszedł do wniosku, że symbolizm astrologiczny może być rozumiany w zakresie koncepcji podstawowych cykli i liczb. Wykazywał, że wszystkie astrologiczne efekty od znaków, domów, aspektów i midpunktów po takie szczegóły, jak pojedyncze stopnie czy hinduskie " shodasavargas " (ogólna nazwa podziałów znaku na liczne, drobne odcinki) można doskonale zrozumieć poprzez "kosmiczne okresy harmoniczne". Uważał, że u podłoża znaczenia teorii harmonicznej leży numerologia. Stwierdził, że wszystkie integralne podziały 360° cyklu w zakresie specjalistycznych znaczeń mogą być podstawą dla nowych studiów astrologicznych, jak i wchodzą w zakres fundamentalnych początków zasad astrologii.

Zgodnie z jego teorią zrozumienie znaczenia każdej liczby w sensie pitagorejskim, jak i zrozumienie każdego poszczególnego cyklu pozwoli astrologom zrekonstruować zasady astrologii od podstaw.
Teorię harmoników J. Addey"a określono astrologicznym modelem "sinusoidalnych fal", który jest całkowitym przeciwieństwem astrologicznego modelu "pudełek" = "boksów" (ogólnie przyjęty system podziału na odgraniczone od siebie znaki i domy - model popularnie stosowany do interpretacji horoskopów natalnych). Teorię fal - Addey dokładnie opisał w swym podręczniku pt. "Harmonics in Astrology", w której podaje: ...fale, z którymi będziemy mieć do czynienia nazywają się sinusoidalnymi... sinusoidalne fale są wynikiem prostych, harmonicznych ruchów - jak ruch wahadła, kamertonu czy fal świetlnych. Pierwszy Harmonik składa się tylko z jednej fali o długości 360°, drugi Harmonik - z 2 fal o długości 180° każda itp. Fale te można ułożyć wokół siebie w postaci koncentrycznych kół od wewnątrz (1H) w kierunku zewnętrznym, np. do 9H.

Zgodnie z tą teorią cechy planet w danym czasie są zdeterminowane ich pozycją w odnośnej fali harmonicznej (w numerze harmoniku). W każdym harmoniku planeta może padać na inną część fali, np. w jednym będzie układać się na "grzbiecie" fali, w drugim w jej najniższym punkcie tzw. "dolinie", zaś w trzecim w połowie drogi między grzbietem i doliną. Teorię harmoniczną Addey"a podjęło wielu astrologów współczesnych, szczególnie w Anglii. Np. Charles Harvey - prezydent Związku Astrologów Angielskich pisał, że wielką zasługą tej teorii jest: 1) ukazanie wspólnych podstaw dla zrozumienia niemal wszystkich istniejących koncepcji astrologicznych w tradycji Wschodu i Zachodu; 2) dostarczenie metodologii do obliczeń statystycznych we wszystkich dziedzinach astrologii; 3) pozwala logicznie rozszerzyć i wyrazić istniejące zasady astrologii w sposób, którego nie stosowano wcześniej. Z kolei Geoffrey Dean wierzył, że studia nad harmonikami razem z systematycznym śledzeniem symboliki liczb mogą ostatecznie przekonać naukowych teoretyków astrologii.

HARMONIKI w sposób istotny związane są z ASPEKTAMI. Aby należycie zinterpretować aspekty harmoniczne, niezbędne jest zacząć od należytego zrozumienia aspektów tradycyjnych. W tradycyjnej astrologii aspektem o największym znaczeniu jest koniunkcja. Kiedy 2 planety w horoskopie natalnym są w koniunkcji, rozpatrywane są jako powiązane czy "zlane" jedna z drugą, czyli związek między nimi ma charakter "JEDNOŚCI" - numerologicznie odpowiada wibracji liczby 1 - liczby niepodzielnej, która stwarza wszystkie inne liczby i samą siebie. Symbolizuje esencję bytu i ego jednostki, jak i wskazuje siłę samoświadomości. To: początek, indywidualność, aspiracje.
Kolejną grupę tradycyjnych aspektów tworzą tzw. aspekty "ciężkie" lub "trudne", jak: OPOZYCJA, KWADRATURA, PÓŁKWADRAT i 3/4 KWADRAT.


Autor: